تبحر معماران مصر باستان در مهندسى اهرام تا بدان جا بود که وقتى یکى از رهبران شوروى سابق حضور در مقبره یکى از فراعنه در اهرام ثلاثه را در برنامه‏هاى خود قرار داده بود. سروسى جاسوسى شوروى سابق (کا-گ- ب) با نتیجه‏گیرى از آخرین داده‏هاى دانشمندان در خصوص تمرکز انرژى در نقطه مرکزى آرامگاه، دیدار وى را لغو کرد.   امروز آمیزه‏اى از واقعیت‏هاى اثبات شده علمى با برخى از حوادث و اتفاقات روزمره زندگى، به سوژه‏اى جذاب براى نویسندگانى مبدل شده است که مخاطبین خود را براى لحظه‏اى در فضاى افسانه و حقیقت رها مى‏سازند. در هفدهم فوریه سال 1923 م. در شهر" لوکسور" مصر، حدود بیست نفر در برابر یک دیوار سنگى گرد آمده بودند. این دیوار چندین هزار سال پیش تعبیه شده بود تا آرامش ابدى فرعون جوان " توتن‏خامون" را حفظ کند. در حدود بیست نفر شاهد، پشت سر "لردکارنارون"‏- و" هوارکارتر"- باستان‏شناسان انگلیسى که سرنوشت خارق‏العاده‏شان موجب شد تا در سراسر جهان مشهور شوند، صف کشیده بودند. اندکى از ساعت دوى بعدازظهر گذشته بود. چند دقیقه بعد، "هوارکارتر" تخریب این دیوار را که راه ورودى مقبره را بسته بود، آغاز کرد. بازوى کارتر بالا رفت. در دست راست او یک چکش سنگین بود و با دست چپش مته بزرگى را گرفته بود تا این دیوار اسرارآمیز را سوراخ کند. حاضرین جملگى مى‏لرزیدندو" لردکارنارون " ناخودآگاه به فکر کتیبه‏اى افتاد که بر روى گل آجرى نقش بسته بود. چند هفته پیش این کتیبه را یافته و با زحمت بسیار موفق به خواندن متن آن شده بودند. در این کتیبه، ظاهراً به پیدا کنندگان مقبره چنین اعلام خطر شده بود . . "هرکسى که آرامش فرعون را بر هم زند، عفریت مرگ بال‏هاى خود را بر او خواهد کوفت". "کارتر"، سوراخى را به اندازه دو برابر قطر بازوى خود ایجاد کرد و مقبره را به مدد یک لامپ برقى روشن کرد. جزئیات درون فضاى آرامگاه را دیگر مى‏شد به روشنى دید. درخشش اشیاء، چشمانش را زد. همه جا روى دیوارها و روى زمین آکنده از طلا بود. آرامگاه زرین در برابر دیدگان بهت‏زده باستان‏شناسان مى‏درخشید. این دو مرد شکاف دیوار را وسیع‏تر کردند. صندوق زرین عظیمى تقریباً همه فضاى مقبره را انباشته بود. در یک سوى آن دو در  فقل تعبیه شده بود, که بدون زحمت و سروصداى زیاد باز شدند. در درون این صندوق,یک جعبه دیگر آن هم طلایى وجود داشت, اما بر روى درهایى که در صندوق قرار گرفته بود، مهر و موم دست نخورده‏اى دیده مى‏شد که معلوم بود از زمان تدفین فرعون تا این زمان, هیچ کس آن چه را که پشت این مقبره در بسته پنهان شده, ندیده است . این دو باستان‏شناس، با دقت هر چه تمام‏تر، درهاى سرداب را بستند و دوباره راه آن را مسدود کردند. در میان حاضرانى که در بحر مکاشفت فرو رفته بودند, هیچ کس یک کلمه صحبت نمى‏کرد. در آن‏جا, یک وزیر, چندتن صاحب منصب عالى مقام دولت,باستان‏شناسان, دانشمندان، بازرس‏هاى کل اداره باستان‏شناسى مصر و دو زن وجود داشتند. در این جمع بیست نفرى,سیزده نفر آنها در مدت چند ماه به طرز خشونت بار و مرموزى از بین رفتند. در حدود چهل روز بعد،"هوارکارتر" از قاهره تلگرامى دریافت کرد به او خبر داده شده بود که" لردکارنارون" شدیداً بیمار است". هوارکارتر" که در" لوکسور" بود, زیاد به این تلگرام اهمیت نداد, ولى به زودى تلگرام دومى با این عبارت رسید: لردکارنارون به طور جدى بیمار است و تب شدیدى دارد. کارتر با شتاب فراوان به سوى پایتخت مصر روانه شد. دوازده روز بود که " لردکارنارون" با تب‏هاى بسیار شدید دست و پنجه نرم مى‏کرد. در اطاقى که در هتل کنتینانتال داشت, گرما غالباً به چند درجه مى‏ریسید. پسر" لردکارنارون" براى دیدن و مواظبت دائمى پدر به مصر رسید. در همان شب ورود, در ساعت دو و ده دقیقه کم شب، توسط پرستار از خواب بیدار شد.  پدرش مرده بود. به اطاق پدر دوید و در لحظه‏اى که مى‏خواست وارد اطاق شود، ناگهان همه چراغ‏ها خاموش شد . خواهر" لردکارنارون" اشک مى‏ریخت و آخرین کلماتى که لرد بر زبان جارى کرد، وافعاً عجیب بودند: «صدایش را مى‏شنیدم به دنبالش راه افتاده‏ام...» در همان لحظه‏اى که لرد در قاهره مشغول جان دادن بود. هزاران کیلومتر دورتر، یعنى در انگلستان و در منزل خانوادگى کارنارون‏ها, سگ کوچک لرد شروع به نالیدن کرد و آن‏گاه بر روى دو پاى خود ایستاد و سپس مرد . چند روز بعد، باستان شناس آمریکایى" آرتورمیس" که به" کارتر "کمک کرده بود تا دیوار اطاق فرعون راخراب کند، احساس خستگى کرد. پیش از آن که حتى پزشکان بتوانند کوچک‏ترین اظهار نظرى کنند، عقلش را از دست داد و در همان هتلى که لرد از دنیا رفته بود، او نیز جان داد . در همان زمان‏ها، میلیاردر معروف آمریکایى" جرج جى  گل وله " که شدیداً از مرگ دوست قدیمى خود" لردکارنارون" متأثر شده بود، به وسیله کارتر, مقبره توتن خامون را تماشا کرد و فرداى آن روز, تب وحشتناکى او را انداخت. پزشکان نظر دادند که بر اثر نارسایى قلبى مرده است. مرگى که به هر حال عجیب و غریب بود و چهار هفته بعد از اعلامیه او در انکار نفرین فراعنه روى داد, یعنى همان روزى که در موزه قاهره که توسط "جمال محرز" اراده مى‏شد, اشیاى گران بهایى را که از مقبره "توتن خامون" به دست آمده بود. قرار مى‏دادند, به ویژه ماسک طلایى این فرعون را که بیست و پنج لیور سنگینى داشت. در تاریخ سوم نوامبر 1962 م. یک پروفسور پزشکى و زیست‏شناسى دانشگاه قاهره بعد  از مطالعه تمام نظریه‏ها و طرح نظریه داریواکتیویته و همین طور مسمومیت محیط مقبره فرعون به علت بسته بودن کامل، خود را براى اعلام نظریه جنجال‏آفرین در باب این به اصطلاح نفرین آماده مى‏کرد. پرفسور "عزالدین طاها"، این حقه اسرارآمیز را شکسته بود. روزنامه‏نگاران سراسر جهان به سالن کنفرانس هجوم آوردندو پروفسور رشته کلام را به دست گرفت. "چندین سال است که من تعداد فراوانى از باستان شناسان و کارکنان موزه‏ها را مورد معاینه قرار مى‏دهم. در تمام موارد مشاهده کرده‏ام که در بدن مریض‏هاى من ویروسى وجود دارد که موجب تورم مجارى تنفسى شده و تب‏هاى بسیار شدیدى را موجب مى‏شود: لذا توانسته‏ام در انسیتوى میکروب‏شناسى دانشگاه قاهره، یک سلسله ویروس‏هاى خطرناکى را که موجب ناخوشى‏هاى گوناگون است و بین آنها ویروس آسپرژینوس‏نیژر7 نیز بود، مشخص کنم. این ویروس مى‏تواند به طور غیر عادى در درون مومیایى‏ها، در مقابر و اهرام، حدود حداقل سه تا چهارهزار سال زنده بماند" . پرفسور "طاها" چنین نتیجه گرفت: "این کشف، یک بار براى همیشه این فکر خرافى را در هم مى‏کشند که جستجوگرانى که در مقابر باستانى کار کرده‏اند, و بر تأثیر نفرین مرده باشند. امروز هنوز هم کسانى هستند که به تأثیر نیروهاى فوق طبیعى باور دارند ؛ ولى ما بر این مزخرفات خط بطلان مى‏کشیم". شب سوم نوامبر 1962 م. بسیارى از کسانى که درتماس با مومیایى فراعنه، مقابر و اهرام بوده‏اند، از سخنان پرفسور طاها تسکین یافتند و ترسشان از میان رفت. روزنامه نگاران چکیده‏هاى فراوانى از کنفرانس طاها تهیه کرده و منتشر نمودند. "ما بر این مزخرفات خط بطلان مى‏کشیم" و البته که این حرفها چرند و پرند بود. توجیه مرگ اسف بار حدود سى نفر محقق، فقط از جهت علمى مقدور است و نظریه پرفسور طاها قابل نقض و رد نبود . چند روز بعد، پرفسورطاها در جاده بین قاهره و سوئز اتومبیل مى‏راند. او پشت فرمان بود و در کنارش دو نفر از همکاران علمى او نشسته، از این مزخرفات سخن مى‏گفتند که ناگهان، درحالى که اتومبیل پرفسور طاها در هفتاد کیلومترى مشرق قاهره مشغول رفتن بود، بدون هیچ دلیلى به طرف دست چپ منحرف شد و این اتومبیل در این جاده خلوت با اتومبیل دیگرى بى دلیل تصادف کردو پرفسور طاها و دو همکارش بى درنگ به قتل رسیدند؛ ولى مسافران اتومبیل دیگر فقط جراحات اندکى برداشتند. تشریح جسد پرفسور طاها نشان داد که او نیز قربانى نارسایى قلبى شده است!.